Onlangs verscheen een nieuw boek van Lieve Joris, een schrijfster die ik al volg sinds Terug naar Congo in 1987 van haar verscheen, waar ze verslag doet van de reis die ze maakte in het voetspoor van haar oom, een missionaris die jarenlang in Congo werkte.

Lieve Joris schrijft helder, met veel zelfinzicht en ze schrijft met mededogen over de mensen die ze tegenkomt.

Haar nieuwe boek, Het uur van de rebellen, is het derde dat Congo als onderwerp heeft. Na Terug naar Congo verscheen De dans van de luipaard over de strijd na de vlucht van Mobutu door de kindsoldaten van Kabila, tien jaar na Lieve's eerste reis.

Het uur van de rebellen ;

'Assani groeit als halfwees opin de hoogvlaktes van Oost-Congo, door zijn moeder beschermd tegen de hardvochtigheid van zijn ooms. In zijn studietijd golft de bloedige strijd tussen Hutu en Tutsi in het naburige Rwanda de grens over en ontdekt hij dat hij Tutsi is. De strijd om zijn identiteit zal vanaf dat moment zijn bestaan beheersen.

Op indringende wijze voert Lieve Joris de lezer binnen in het leven van een man die vanwege zijn afkomst betrokken raakt bij wat wel eens de eerste Afrikaanse wereldoorlog is genoemd. Assani vecht aan de zijde van Kabila tegen dictator Mobutu, maar als Kabila zijn Rwandese Tutsi-bondgenoten naar huis stuurt, moet Assani op zijn beurt de hoofdstad ontvluchten. Zij schetst zijn donkere uren, waarop hij achtervolgd wordt door de herinnering aan zijn vermoorde vrienden, waarop de tamtam van de oorlog roffelt en hij ten strijde moet trekken, al zou hij liever in de buik van zijn moeder verdwijnen. Tientallen keren ziet Assani de dood voor ogen, maar hij overleeft en duikt na vijf jaar rebellie weer op in de hoofdstad als officier van het herenigde Congolese leger.'  

Zelf zegt ze over haar boek:

Het is zoals het bordje dat je weleens ziet op Franse spoorwegovergangen met de tekst: Attention, ce train peut en cacher un autre. Pas op, achter deze trein kan een andere ‘verborgen’ zijn. ‘Ik besefte al tijdens het schrijven van Dans van de Luipaard dat er nog een treintje, nog een boek achter zat.’

Lieve Joris is op vrijdag 3 november 2006 coreferent bij de van der Leeuwlezing in de Martinikerk te Groningen, waar de Zuidafrikaanse schrijfster Antje Krog zal spreken over 'Cosmopolitanism, Forgiveness and leaning towards Africa.'

Het onderwerp van Lieve Joris is dan 'Het geschonden hart van Afrika
Bericht uit een land in oorlog'.

Carolijn Visser (1956) reist al jarenlang over de wereld.

Haar speciale belangstelling gaat uit naar communistische en postcommunistische samenlevingen als China, Vietnam, Nicaragua en Estland.

Haar reisverhalen over deze landen, zoals Buigend bamboe, Hoge bomen in Hanoi,

De kapers van Miskitia, Uit het moeras   en Tibetaanse perziken, laten een onafhankelijk schrijfster zien die zich aangetrokken voelt tot mensen die zich onder barre omstandigheden staande weten te houden. Recentelijk verschenen

Vroeger was de toekomst beter  en Een tuin in de tropen.

Carolijn Vissers fictiedebuut is In het voorjaar van 2006 verschenen en heet

Miss Concordia. Negen vrouwen in den vreemde.

Dit boek gaat over negen moedige vrouwen die na de politieke omwentelingen in hun land hun leven elders zonder klagen weer opbouwen.

De grote historische gebeurtenissen van de vorige eeuw hebben de levens van miljoenen mannen en vrouwen beïnvloed. Op haar reizen ontmoet Carolijn Visser steeds weer vrouwen die door de geschiedenis zijn losgeslagen van hun achtergrond, zich hebben aangepast aan hun nieuwe vaderland en iets van hun leven hebben gemaakt. Zoals de Australische Bettina, een energieke Duits-joodse vrouw die de gruwelen van de nazi’s wist te ontlopen door naar Shanghai te vluchten; haar familie was op de boot naar de VS gezet. Toen het nazi-gevaar geweken was bouwde ze een nieuw leven op in Sidney. En de barones van Rägavere, die opgroeide in Estland en aan het eind van de Tweede Wereldoorlog moest vluchten voor de oprukkende Russen. De barones belandde in het sterk verarmde Duitsland. Nu bezoekt ze regelmatig het landgoed uit haar jeugd, dat door een Amerikaan is opgekocht.

Niet ver van die plek luisterde Carolijn Visser naar de verhalen van twee andere vrouwen, die hun jeugd in ballingschap in Siberië hadden doorgebracht en voor wie de glasnost een bevrijding betekende. Zo niet voor de Russin Larissa, die na de onafhankelijkheid van Estland de kansen voor haar en haar kinderen zag dalen. Carolijn Visser zocht haar op in Gallup, New Mexico, waar ze op het Navajo reservaat muzieklessen geeft.
Miss Concordia toont de veerkracht van gewone vrouwen die het leven en de politiek er niet onder krijgen.