Kroniek van een aangekondigde dood

Marquez schreef Kroniek van een aangekondigde dood al in 1981. Het boek is een vingeroefening voor zijn grote werk Honderd jaar eenzaamheid. Voor lezers die graag eens iets van Marquez willen lezen maar opzien tegen de 500 pagina's van die bestseller is Kroniek van een aangekondigde dood een aanrader als introductie op Marquez werk. Het verhaal is een klein meesterwerk.

De broers Pablo en Pedro smeden een plan om de vermeende vader van het kind van hun zuster te vermoorden als blijkt dat hun zus geen maagd meer is. Ze hangen dit voornemen aan de grote klok maar gek genoeg gelooft niemand in hun dorp dat ze de moodpartij ook werkelijk zullen uitvoeren. Tot zover in het kort de opzet van het verhaal.
In het nawoord vanhet boek beweert Marquez dat het heleverhaal op waarheid berust. Het slachtoffer, Santiago Nasar, zou een vriend van Marquez zijn, die indertijd met messteken om het leven werd gebracht. Zoals altijd moet je de schrijver wel geloven. Marquez' hele leven is een aaneenschakeling van vreemde en bizarre voorvallen. Deze enorme voorraad levenservaring inspireert Marquez tot zijn fantasierijke verhalen. Hij gebruikt de dood letterlijk als inspiratie. Het verhaal van Kroniek van een aangekondigde dood zat al lang in het hoofd van de schrijver. Jaar na jaar vertelde hij erover aan vrienden en kenissen en na 32 jaar was het eindelijk rijp om opgeschreven te worden. Marquez haalt Hemingway aan als hij vertelt over het veranderingsproces van een 'echte' mens in een romanpersonage. De Amerikaan zou gezegd hebben: 'Als ik zou uitleggen hoe je dat doet, zou het wel eens een handboek kunnen worden voor advocaten die gespecialiseerd zijn in gevallen van laster.'
Marquez heeft ondertussen een soort romanpersonage van zichzelf gemaakt. Zijn autobiografie Leven om het te vertellen is vorig jaar uitgekomen bij uitgeverij Meulenhoff.

Europeanen houden van mijn boeken omdat ze denken dat het fictie is, magische fantasie, maar dat is het niet, het is de Latijns-Amerikaanse werkelijkheid, onze realiteit van alledag. We hebben geen rationalistische geest op de manier waarop Europa dat heeft. We interpreteren onze werkelijkheid op een manier die voor een rationalist heel moeilijk te begrijpen is.

Marquez werd in ons land vooral populair na de vertaling van Honderd jaar eenzaamheid. Dit boek leest als een uit de hand gelopen streekroman met alle elementen van een goed verhaal: hartstocht, jaloezie, familiedrama en bizarre personages. En dat ook nog eens meeslepend geschreven.
Hij zette de toon voor wat lezers nu vaak verwachten van een boek uit het Zuid-Amerika. Het bovennatuurlijke speelt een grote rol. Het is niet het enige element wat deze boeken zo speciaal maakt, daarmee zou je de Zuid-Amerikaanse schrijvers tekort doen, maar het maakt de verhalen voor Europese lezers extra aantrekkelijk.
In Marquez kielzog volgde onder andere Isabel Allende met Het huis met de geesten. Minder literair misschien, maar voor wie wat lichters wil een aanrader.

Veelzeggend voor Marquez is deze oproep aan de lezer
Ik heb eens een boek gelezen of een film gezien, of iemand heeft het me als een waargebeurde geschiedenis verteld, maar het was als volgt: een marineofficier smokkelde zijn geliefde als verstekelinge mee in de hut van een oorlogsschip, en binnen die beperkte ruimte gaven zij zich een paar jaar lang over aan hun hartstochtelijke liefde, zonder dat ze ontdekt werden. Degene die weet wie de auteur is van dat prachtige verhaal verzoek ik mij dat zo snel mogelijk mee te delen, want ik heb het al aan zoveel mensen vruchteloos gevraagd dat ik begin te vermoeden dat ik het zelf een keer heb bedacht en het me niet meer herinner. Bedankt.

Verfilming van Liefde in tijden van Cholera

In de in 1985 gepubliceerde roman Liefde in tijden van cholera vertelt Gabriel García Márquez tegen de achtergrond van een koloniale stad aan de Caribische kust van Colombia omstreeks 1900 de tragikomische geschiedenis van een levenslang onbeantwoorde liefde. Eenenvijftig jaar, negen maanden en vier dagen wacht Florentino Ariza voor hij de hand vraagt van de vrouw van wie hij houdt.

Naar nu bekend is geworden zal de rol van Ariza in de verfilming van de roman worden gespeeld door de Spaanse acteur Javier Bardem. Scott Steindorff van de productiemaatschappij Stone Village die voor een bedrag van circa 3 miljoen dollar de filmrechten kocht, noemde de roman ‘na Romeo and Juliet het mooiste liefdesverhaal ooit’.

Ronald Harwood, die een Oscar won voor het scenario van The pianist, heeft inmiddels het boek bewerkt tot een filmscript. Mike Newell (bekend van onder meer Four Weddings and a Funeral) is de regisseur. Nog dit jaar wordt in Zuid- en Midden-Amerika een begin gemaakt met de opnames.

Begin november 2004 verscheen de Nederlandse vertaling van Marquez' nieuwe roman Herinneringen aan mijn droeve hoeren. Het is géén vervolg op het eerste deel van zijn autobiografie. Dat project liet Marquez even liggen omdat hij inspiratie had voor een nieuwe roman.

Herinnering aan mijn droeve hoeren
Gabriel Garcia Marquez
Een oude man wordt voor het eerst in zijn leven echt verliefd op een maagdelijk meisje.