Gould's book of fish

Dit is een gruwelijke, indringende en tegelijk sardonische vertelling over de eerste bewoners van de strafkolonieTasmanië. Voor dit boek moet je als lezer een sterke maag hebben vanwege de realistische beschrijving van de folteringen die de gevangenen ondergaan. Dat wordt namelijk zeer plastisch beschreven.

Het verhaal:
Een kleine oplichter vindt in een donker antiquariaat een bijzonder boek, Gould's Book of fish. Het boek verdwijnt op geheimzinnige wijze en de oplichter probeert het verhaal op zijn eigen manier na te vertellen. Het is dus eigenlijk een boek in een boek.
Gould, de hoofdpersoon in het gevonden boek, is óók een kleine oplichter die voor zijn criminele activiteiten veroordeeld is tot gevangenschap op Tasmanië, in 1828.
Hij doet zijn best te overleven onder vreselijke omstandigheden. Hij grijpt zijn kans op een iets beter leven als blijkt dat de portretten die hij maakt van de commandant van deze strafkolonie en zijn familie in de smaak vallen. Op verzoek maakt hij later portretten van de vreemde vissen die in de Tasmaanse wateren zwemmen. Vissen schilderen gaat hem namelijk beter af dan het potretteren van mensen. De tekeningen van vissen worden opgestuurd naar bekende wetenschappers van die tijd, evenals vele andere curiosa waaronder de hoofden van een aantal ongelukkige aboriginals.

Er lopen heel wat exentrieke figuren rond in Gould's book of fish: een aboriginal vrouw Twopenny Sal genaamd waar het slecht mee afloopt, de Commandant die van de strafkolonie zijn eigen koninkrijk maakt en zich ontpopt als een psychopaat en een tiran, en Capois Death, een voormalige slaaf uit San Domingo.

Goulds's book of fish is een bizar boek met magische elementen. Eigenlijk kun je het niet ergens plaatsen: het is een historisch juist verhaal, het geeft tussen de bedrijven door een realistisch beeld van het leven in een strafkolonie. De Aboriginal cultuur is niet vergeten, aan het eind is Twopenny Sal de redster van Gould. Bovendien verliest Gould nergens zijn (bizarre) gevoel voor humor zodat het, vreemd genoeg, geen somber boek is: het heeft wel iets van Monty Pyton.

Ik heb in geen tijden zo'n geweldig boek gelezen; het verhaal slokt je totaal op, is meeslepend, grappig en verschrikkelijk tegelijk. Flanagan heeft naar mijn idee een boek geschreven waarvan er niet veel zijn. Laat je dus niet afschrikken door mijn inleiding, het boek is zéér de moeite van het lezen waard.